سلام........

نمیدونم چه جوری شروع کنم... چی بگم که بتونم احساسات و افکارم رو بیان کنم..

خیلی شرمنده ی همه اونایی هستم که با داستان زندگیم ناراحتشون کردم...خیلی ...

خیلی شرمنده ی اونایی هستم که تحت تاثیر نوشته هام گریه کردن...

تنها امیدم به اینه که تاثیر مثبتی هم روی خواننده های وبلاگم هم گذاشته باشم... نمیدونم چه جوری یا چه تاثیری اما شاید هر کس بتونه از زندگی من درسی یا شایدم درسهایی بگیره که تو زندگیش اشتباهای تکراری که نتیجه اش از پیش تعیین شده است رو نکنه...

دوستان عزیزم... من بیمارم... و دارم با بیماریم زندگی می کنم... یه دوستی به اسم (( یه نفر)) برام نوشته که "چه جوری میخوای جواب اونایی رو که با داستانت اشک ریختن بدی؟" وقتی اینو خوندم تنم لرزید... ترسیدم... گفتم شاید بازگو کردن مشکلاتم کار اشتباهی بوده... تو رو خدا منو حلالم کنید... نمیخوام اینجوری بمیرم...من هدف بدی نداشتم... شایدم داستان من خیالی باشه... آخه خیلی موقعها فکر میکنم که زندگی من یه خیاله.. یه خواب عجیبه... شایدم خودم حیال باشم، شاید اصلا نباشم... من خودمم نمیدونم که کیم و کجام و، از کجا اومدم و به کجا میخوام برم... حتی مطمئن نیستم که از درد سرطان خواهم مرد... از کجا معلوم تصادف نکنم یا....... اما.............

اما............. تو رو خدا منو ببخشید اگه ناراحتتون کردم.... حلالم کنید... نمیتونم با این تصور این زمان باقی موندمو که نمیدونم چقدره طی کنم که عده ای رو متاثر کردم... خدا...

و اما از همه واسه دیر کردنم شرمنده ام... میدونید دنیا خیلی غیر قابل پیش بینیه... خیلی زیاد... انسانها قدر داشته هاشونو نمیدونن... چه جوری بگم... من منتظر مرگ خودم هستم اما کسی که انتظارش رو ندارم میمیره... همه به من میگن که معلوم نیست تا کی باشم اما اونی که مطمئنی که چیزیش نیست یهو برای همیشه میره و تنهات میذاره.... آره... چقدر دنیا عجیب و غریبه... شایدم از سادگیشه که ما سر در نمیاریم دور و برمون چه خبره... اصلا به چی داریم فکر می کنیم؟؟ واقعا برای چی داریم زندگی می کنیم؟؟ خدایا ... کمکم کن که قبل از اینکه دستم از دنیا کوتاه بشه بفهمم چرا... بفهمم حقیقت چیه..؟ خدایا....

انگار که دیگه خیلی سخت شدم... نیومدم به این دلیل بود که عزیزی رو از دست دادم... آره به همین راحتی.  نمیخوام بگم کی رو... چون بازم داستان دردناک تر میشه ... اصلا شاید فکر کنید دروغ میگم که این همه بلا و مصیبت سرم اومده...

شاید بعدا گفتم کی... اما خیلی برام سخت بود و هست... هنوز باور نمیکنم.... خدایا ....روحش رو شاد کن... تو رو خدا براش دعا کنید... همش از خودم و خدا میپرسم آخه چی داره پیش میره تو این دنیا!؟ من قرار بود بمیرم! نه اون تنها کسم! یکی دو ساله هر روز فکر میکنم که دیگه صبح بیدار نمیشم و روز آخرمه... اما می بینم که جلوی چشمم عزیزم دیگه بیدار نمیشه... اونم بی دلیل...

چی داره میگذره؟ کجاییم ماها؟ الان واقعا من زنده ام؟ یا شایدم مردم و خودم نمیدونم؟کدومش خوابه؟ کدومش خیاله؟ کدوم واقعی؟

یه شب خواب دیدم که بالاخره مردم... خیلی به حال زنده بودنم تاسف میخوردم و توی خواب می گفتم چرا نمیفهمیدم که اون موقع مرده بودم!!! از اون موقع تا حالا قاطی کردم که الان رو دارم خواب میبینم یا اونی که دیدم خواب بود؟!!!! الان مردم یا اونی که تو خواب دیدم مرده بود!!! عجب زندگیی.... همه چی بهم گره خورده...خوبی و بدی... مرگ و زندگی...

آخ که چه قاطی زدم... هنوز یک ماه نگذشته ازینکه رفته... همش فکر می کنم هنوزم هستش... گاهی میرم که باهاش حرف بزنم...دنبالش میگردم و وقتی یادم میفته که مرده موهای تنم سیخ میشه... همیشه مرگ رو به خودم نزدیک میدیدم و میبینم و برام راحته قبولش...اما نه برای عزیزم.... آخه چرا... چرا دنیا اینجوریه؟ چرا آدم نمیفهمه.... خدایا کمکم کن....

مهران، مهرداد، فرزاد، تنها، هورمهر، ترنم، سیاه خان، تیام، نسرین.... همه.... همه اونایی که اسمشونو نیاوردم و الان تو ذهنم نیست.... از همتون ممنونم که به یادم بودید و هستید... از احساساتتون.. از نظراتتون... از راهنماییهاتون...واقعا ممنونم و شکرگزار خدا که دوستهایی دارم که با اینکه ندیدم و نشناختم ولی به همشون افتخار می کنم....

ترسیدم تشکر نکنم و دیر بشه... آدم هیچ وقت نمیفهمه که چقدر وقت داره واسه تشکر کردن از اونایی که دوستشون داره... نه میشه به زمان خودت اعتماد کنی و نه به زمان طرف مقابلت... فکرشم نمیکردم که بمیره و دیگه نباشه و گرنه حتما بیشتر بهش میگفتم که چقدرررررررررر دوستش داشتم و دارم و ازش بارها تشکر می کردم.... حیف... حیف... حیف...

آخ تورو خدا منو ببخشید که اینقدر چرت و پرت میگم... خیلی داغونم .... البته گاهی هم حس خوبیه... به هر حال ممنونم...

برمیگردم.... به زودی... اگه خدا بخواد....